آب حیاتم دادند
آب حیات که در ادبیات فارسی به آن آب زندگانی نیز میگویند، چشمهای افسانهای است که نوشیدن از آن به انسان عمر جاودان میبخشد. در باورهای کهن، این آب در ظلمات یا سرزمین تاریکیها پنهان شده است و تنها کسانی که از سختیهای مسیر عبور کنند، به آن دست مییابند.
حافظ شیرازی در یکی از غزلیات مشهور خود با استفاده از این استعاره، به عنایت الهی و رسیدن به آرامش در اوج ناامیدی اشاره میکند. در این بیت، شاعر با الهام از روایتهای اساطیری، نجات از غم و رسیدن به روشنایی معرفت را به نوشیدن از این آب حیات تشبیه کرده است که به روح انسان جانی دوباره میبخشد.