ابراهیم ادهم
ابراهیم ادهم از چهرههای برجسته و افسانهای در تاریخ عرفان و تصوف است که در قرن دوم هجری میزیست. بر اساس روایات تاریخی، او که از پادشاهان منطقه بلخ بود، در پی یک تحول درونی عمیق، تاج و تخت خود را رها کرد و راه زهد و گوشهنشینی را در پیش گرفت. این دگرگونی ناگهانی، او را به نمادی از وارستگی و پشت پا زدن به تجملات دنیوی در فرهنگ اسلامی تبدیل کرده است.
او سالهای بسیاری از عمر خود را در بیابانها و کوهستانهای شام به عبادت و ریاضت گذراند. برخلاف بسیاری از حاکمان زمانه، ابراهیم ادهم زندگی سادهای را برگزید و از راه حلال و کارگری روزگار میگذراند. حکایات و پندهای اخلاقی فراوانی از او در متون عرفانی کهن مانند تذکرهالاولیا عطار نقل شده که نشاندهنده نگرش عمیق او به حقیقت هستی و فروتنی در برابر آفریدگار است.