اتمیسم منطقی
اتمیسم منطقی یک نظریه فلسفی است که در اوایل قرن بیستم توسط برتراند راسل، فیلسوف و ریاضیدان برجسته بریتانیایی، توسعه یافت. این دیدگاه بر این باور است که جهان از حقایق یا اتمهای منطقی تشکیل شده است که به سادگی قابل تجزیه نیستند. در این نظریه، زبان و منطق ابزارهایی برای درک ساختار واقعیت هستند و هدف نهایی، بازسازی جهان از طریق ترکیب این واحدهای بنیادین است.
این رویکرد تأثیر عمیقی بر فلسفه تحلیلی گذاشت و راه را برای بسیاری از بحثهای زبانی و منطقی هموار کرد. لودویگ ویتگنشتاین، شاگرد راسل، نیز در کتاب معروف خود یعنی رساله منطقی-فلسفی، ایدههای مشابهی را پی گرفت و به توسعه بیشتر این مکتب کمک کرد. اتمیسم منطقی به دنبال آن است که با تحلیل دقیق جملات، به هسته اصلی معنا دست یابد تا از ابهامات زبانی که فیلسوفان را برای قرنها درگیر کرده بود، کاسته شود.