امتقرب
واژه امتقرب در ادب و فرهنگ فارسی به معنای طلب نزدیکی، تقرب جستن و تلاش برای رسیدن به مقام قرب و انس است. این اصطلاح ریشه در متون کهن عرفانی و ادبی دارد و معمولاً به حالتی اشاره میکند که در آن سالک یا جوینده با انجام اعمال پسندیده و اخلوص نیت، در پی نزدیک شدن به درگاه حق تعالی یا کسب محبوبیت و منزلتی والاست.
در تحلیل ساختاری زبان فارسی، این ترکیب از ریشه عربی قرب گرفته شده و با پیشوند یا پسوندهای معنایی در قالب مصدر یا اسم مصدر به کار رفته است. اگرچه کاربرد این واژه در گفتارهای روزمره کمرنگ شده، اما آشنایی با آن گنجینه واژگان ادبی و دینی ما را غنیتر میسازد و در درک بهتر متون کلاسیک و اشعار عرفانی نقش مهمی دارد.
دیدن واژههای اصیل و کمترشنیده شده مانند امتقرب در جدولهای کلمات و بازیهای فکری، فرصتی جذاب برای علاقهمندان به ادبیات فراهم میکند تا ضمن به چالش کشیدن حافظه و اطلاعات عمومی خود، با واژگان عمیقتر زبان فارسی بیشتر آشنا شوند و دایره لغات ذهنیشان را گسترش دهند.