اولوالعزم
واژه اولوالعزم در اصطلاح دینی و قرآنی به پیامبران بزرگ و صاحبان شریعت مستقل اطلاق میشود که دارای ارادهای پولادین و استقامتی بینظیر در راه تبلیغ توحید و هدایت بشریت بودهاند. این گروه برجسته از انبیای الهی با تحمل سختترین دشواریها و مخالفتها، رسالت خود را به سرانجام رساندند و اساس آیینهای آسمانی را استوار کردند.
بر اساس آیات قرآن کریم و روایات اسلامی، پیامبران اولوالعزم پنج تن هستند که شامل حضرت نوح، حضرت ابراهیم، حضرت موسی، حضرت عیسی و حضرت محمد علیهمالسلام میشوند. ویژگی اصلی این بزرگان، داشتن کتاب آسمانی و شریعتی جهانی یا فراگیر است که با پیمانی محکم و عزم راسخ همراه بوده است.
در ادبیات فارسی و فرهنگ عمومی، عبارت اولوالعزم نماد پایداری، استقامت در برابر سختیها و داشتن ارادهای است که در هیچ شرایطی از مسیر حق بازچینی نمیشود. این واژه اصیل مذهبی علاوه بر متون دینی، در شعر و ادب فارسی نیز برای تجلیل از شخصیتهای بزرگ و مقاوم به کار رفته است و در معماهای واژهای و جدولهای کلمات نیز به عنوان یکی از اصطلاحات شناختهشده مطرح میشود.