بنسای
بنسای هنری کهن و ریشهدار در فرهنگ شرق آسیاست که در آن، هنرمند با استفاده از تکنیکهای خاص هرس ریشه و شاخهها، رشد درخت را محدود میکند تا ظاهری مینیاتوری و در عین حال پیر و کهنسال به آن ببخشد. این گیاهان برخلاف تصور عموم، گونههای ژنتیکی خاصی نیستند؛ بلکه درختان معمولی هستند که با صبر و مراقبت مداوم، در گلدانهای کمعمق به شکل یک درخت بزرگ در مقیاسی کوچک بازآفرینی میشوند.
پرورش این درختان کوچک فراتر از یک سرگرمی، نوعی تمرین صبر و مراقبه محسوب میشود. برای حفظ سلامت و فرم بنسای، فرد باید به جزئیاتی مانند نور، آبیاری دقیق و سیمپیچی شاخهها توجه ویژهای داشته باشد. یک بنسای خوب میتواند دههها و گاهی قرنها عمر کند و به عنوان میراثی زنده از نسلی به نسل دیگر منتقل شود، که این ویژگی باعث شده است تا این هنر در سراسر جهان به نمادی از همنشینی طبیعت و هنر تبدیل شود.