تصانیف
تصانیف در موسیقی سنتی ایران به قطعاتی گفته میشود که دارای کلام و وزن مشخص هستند و برخلاف آواز که معمولاً به صورت بداهه و بدون ضربآهنگ ثابت اجرا میشود، ساختاری منظم و ریتمیک دارند. این فرم موسیقایی که در دوران قاجار به اوج شکوفایی خود رسید، پیوند عمیقی با شعر فارسی دارد و به دلیل ملودیهای گوشنواز و ساختار قابلفهم، همواره در میان مردم جایگاه ویژهای داشته است.
تفاوت اصلی تصنیف با سایر فرمهای آوازی در این است که آهنگساز پیش از اجرا، ملودی و ریتم مشخصی را برای آن طراحی میکند. در طول تاریخ موسیقی ایران، بسیاری از تصنیفها علاوه بر جنبه هنری، کارکرد اجتماعی و سیاسی نیز داشتهاند و به عنوان ابزاری برای بیان انتقادات یا وقایع روزگار توسط هنرمندان استفاده میشدند. امروزه این آثار به عنوان بخشی از میراث فرهنگی کشور، توسط اساتید بزرگ موسیقی حفظ و بازخوانی میشوند.