جانفزا
جانفزا صفتی است که به هر چیزی که روح و روان آدمی را تازه کند و به آن جانی دوباره ببخشد، اطلاق میشود. این واژه از ترکیب دو کلمه «جان» و «فزا» (از ریشه افزودن) ساخته شده و به معنای چیزی است که بر روح و حیات انسان میافزاید. در ادبیات فارسی، این عبارت اغلب برای توصیف نسیم صبحگاهی، هوای پاک کوهستان، نغمههای دلنشین موسیقی و یا منظرههای تماشایی طبیعت به کار میرود.
در متون کهن و اشعار شاعرانی همچون حافظ و مولانا، از این تعبیر برای اشاره به تاثیرات عمیقِ زیباییهای هستی بر روان انسان استفاده شده است. جانفزا بودن تنها یک حس گذرا نیست، بلکه توصیفی است برای لحظاتی که در آن، خستگیهای فکری و روحی انسان به واسطه یک عامل بیرونی یا درونی آرام میگیرد و فرد احساس شادابی و سرزندگی مضاعف میکند.