حکمت الاشراق
کتاب حکمت الاشراق یکی از برجستهترین و تاثیرگذارترین آثار در فلسفه اسلامی است که توسط شیخ اشراق، شهابالدین یحیی سهروردی، در قرن ششم هجری به رشته تحریر درآمده است. این اثر شگرف بنیاد مکتب فلسفی تازهای موسوم به حکمت اشراق را بنا نهاد که در آن، برخلاف فلسفه مشاء که صرفاً بر استدلالهای منطقی تکیه دارد، شهود قلبی، مکاشفه و اشراق جایگاه ویژهای پیدا میکنند. سهروردی در این کتاب تلاش کرده است میان حکمت باستان ایران، حکمت یونان و معارف اسلامی تلفیقی عمیق و بدیع ایجاد کند.
در این کتاب ارزشمند، مفاهیمی چون نور و ظلمت به عنوان مبنای هستیشناسی مطرح میشوند و سهروردی خداوند را به عنوان انوارالأنوار یا نور مطلق توصیف میکند. ساختار اثر به گونهای است که خواننده را از مباحث استدلالی به سوی تجربههای درونی و معرفت حضوری هدایت میکند. این سبک نگارش خاص، حکمت الاشراق را به یکی از شاهکارهای ادبی و فلسفی تاریخ ایران تبدیل کرده که سالهاست مآخذ پژوهشهای فلسفی بزرگان جهان اسلام قرار دارد.
آشنایی با چنین اصطلاحات عمیق فلسفی و تاریخی در حل جدولهای کلمات متقاطع و معماهای واژهای، نه تنها به تقویت حافظه و افزایش دایره واژگان کمک میکند، بلکه درهای تازهای به سوی شناخت میراث کهن ادب و حکمت پارسی میگشاید. کلماتی مانند حکمت الاشراق از جمله پاسخهای ارزشمندی هستند که حضورشان در جدولها، ارزش فرهنگی و آموزشی این سرگرمی فکری را دوچندان میسازد.