د خدیو
واژه «خدیو» یا همانطور که در برخی متون کهن و تاریخی به صورت «دخدیو» آمده است، در فرهنگ لغت فارسی به معنای سرور، بزرگ، پادشاه و فرمانرواست. این واژه اصالتاً ریشهای پهلوی دارد و در دوران باستان و قرون وسطی برای خطاب کردن حاکمان، بزرگان و افراد صاحب منصب به کار میرفته است.
در ادبیات کلاسیک فارسی و متون نظم و نثر کهن، شاعران و نویسندگان نامدار بارها از این عنوان برای تجلیل از ممدوحان، پادشاهان و امیران استفاده کردهاند. این کلمه به دلیل بار معنایی باشکوه و وزن آهنگین خود، جایگاه ویژهای در شعر پارسی داشته و نمادی از اقتدار و بزرگی به شمار میرفته است.
آشنایی با واژگان کهن و اصطلاحات اصیل تاریخی مانند خدیو، علاوه بر اینکه گنجینه لغات فارسی ما را غنیتر میکند، جذابیت حل کردن معماها و بازیهای واژگانی را نیز دوچندان میسازد. این دست کلمات که ریشه در تاریخ و ادبیات این مرز و بوم دارند، پای ثابت جدولهای کلمات متقاطع و چالشهای هوش هستند.