دوکریس
در گذشته و در فرهنگ سنتی کارگاههای خیاطی، به فردی که تازه وارد این حرفه شده و در حال یادگیری اصول اولیه دوخت و دوز است، دوکریس میگفتند. این اصطلاح که ریشه در گویشهای قدیمی دارد، به کسی اطلاق میشد که در کنار استادکار، وظایف جانبی و مقدماتی را بر عهده میگرفت تا به تدریج مهارتهای لازم برای تبدیل شدن به یک خیاط ماهر را بیاموزد.
واژه دوکریس در واقع ترکیبی است که به نقش آموزشی و کارآموزی فرد در محیط کار اشاره دارد. این افراد با انجام اموری مانند اتوکشی، کوک زدنهای ساده و آمادهسازی وسایل مورد نیاز استاد، الفبای هنر خیاطی را در محیطی عملی فرا میگرفتند. امروزه با تغییر شیوههای آموزشی، استفاده از این واژه در کارگاههای مدرن کمتر شده است، اما همچنان به عنوان بخشی از تاریخچه واژگان تخصصی صنف خیاطی شناخته میشود.