عت
عت در زبان فارسی به معنای میانتهی یا توخالی بودن یک شیء است. این واژه که ریشه در متون کهن ادبی و لغوی دارد، برای توصیف اجسامی به کار میرود که درون آنها خالی است و هیچ محتوایی در خود جای ندادهاند.
در کاربردهای ادبی، گاهی از این واژه برای اشاره به مفاهیم انتزاعی نیز استفاده میشود تا پوچی یا بیمحتوا بودن یک موضوع را نشان دهند. شناخت این کلمات کوتاه و قدیمی به درک بهتر متون کلاسیک فارسی کمک شایانی میکند.