فرجامگاه
واژه فرجامگاه در زبان فارسی به معنای مکان پایان، سرانجام یا محل بازگشت نهایی است. این ترکیب از دو بخش فرجام به معنای عاقبت و سرانجام، و پسوند مکانساز گاه تشکیل شده است و باری معنایی عمیقی از مفهوم سرنوشت و غایت امور را با خود به همراه دارد.
در ادبیات کهن و متون دینی فارسی، این اصطلاح اغلب برای توصیف جهان ابدی و جایگاه نهایی انسان پس از گذر از زندگی دنیوی به کار رفته است. شاعران و نویسندگان پارسیگو نیز از این واژه برای یادآوری گذر زمان و بازگشت همه آفریدگان به سوی مبدأ آفرینش بهره فراوانی بردهاند.
این واژه زیبا و اصیل گاهی در جدولهای کلمات متقاطع و معماهای واژهای به عنوان پاسخی برای مفاهیمی مرتبط با پایان کارها، سرنوشت محتوم یا سراهای باقی استفاده میشود و حلکنندگان جدول را با زیباییهای واژگان مترادف در زبان فارسی آشنا میکند.