لبگزیدن
لبگزیدن در فرهنگ و ادبیات فارسی، نشانهای از حسرت، اندوه عمیق یا پشیمانی از کردهای است که دیگر راه جبرانی برای آن وجود ندارد. این حرکت که به صورت ناخودآگاه در لحظات فشار روانی یا اضطراب رخ میدهد، در زبان بدن به معنای تلاش برای کنترل کلمات یا متوقف کردن خود از گفتن سخنی است که فرد بعداً از آن پشیمان خواهد شد.
در متون کهن و اشعار فارسی، این اصطلاح اغلب برای توصیف حال و هوای کسانی به کار میرود که فرصتی طلایی را از دست دادهاند یا با شتابزدگی تصمیمی اشتباه گرفتهاند. لبگزیدن در واقع بازتاب بیرونیِ بازگشت به خویشتن و مواجهه با خطای درونی است؛ لحظهای که فرد در سکوت، با خود خلوت میکند و از سرنوشت رقمخورده دچار عذاب وجدان یا حسرت میشود.