مزور
واژه «مزور» در زبان فارسی به فردی اطلاق میشود که ظاهر و باطنی متفاوت دارد و رفتار و گفتارش با نیت واقعیاش همخوانی ندارد. این صفت در ادبیات اخلاقی و عرفانی به کرات برای توصیف دورویی و تزویر به کار رفته و همواره از سوی بزرگان ادب پارسی نکوهش شده است. شناخت اینگونه رفتارها در روابط اجتماعی به دلیل آسیبهایی که به اعتماد متقابل وارد میکند، اهمیت ویژهای دارد.
ریشه این واژه به مفهوم فریب، نیرنگ و دگرگون جلوه دادن حقیقت بازمیگردد. در متون کهن نظم و نثر فارسی، مزور معمولاً در کنار واژگانی چون ریاکار، مکار و فریبکار قرار میگیرد و نویسندگان و شاعران برای نشان دادن تضاد میان ظاهر فریبنده و باطنی ناپاک، از آن بهره بردهاند. این کلمه به دلیل بار معنایی عمیق خود، یکی از اصطلاحات رایج در توصیف شخصیتهای منفی در داستانها و متون تمثیلی است.
در میان علاقهمندان به معما و سرگرمیهای واژهای، این دسته از واژگان اخلاقی و توصیفی جایگاه ویژهای دارند. کلمه مزور به دلیل داشتن حروف متمایز و کاربرد فراوان در ادبیات، اغلب به عنوان إز پاسخهای جذاب در جدولهای کلمات متقاطع و بازیهای فکری ظاهر میشود و چالش مناسبی برای سنجش دایره واژگان بازیکنان به شمار میرود.