مقمر
واژه مقمر در ادبیات فارسی به معنای چیزی است که دارای قمر یا ماه باشد. این صفت معمولاً برای توصیف شبهایی به کار میرود که نور ماه در آسمان جلوهگری میکند و فضا را با روشنایی ملایم خود روشن میسازد. در متون کهن فارسی، شاعران و نویسندگان از این واژه برای فضاسازیهای رمانتیک و توصیف زیباییهای طبیعت در شب استفاده میکردند.
از نگاه نجومی، هر سیارهای که دارای ماه یا قمر باشد، مقمر نامیده میشود. در منظومه شمسی ما، زمین به دلیل داشتن یک قمر طبیعی، سیارهای مقمر محسوب میشود؛ اما سیارات غولپیکری مانند مشتری و زحل به دلیل داشتن تعداد بسیار زیادی قمر، در دسته سیاراتی با اقمار متعدد قرار میگیرند. این واژه در واقع پلی میان ادبیات و دانش ستارهشناسی است و به پیوند میان نور ماه و محیط اطرافش اشاره دارد.