منبتکاری
منبتکاری هنری اصیل و کهن است که در آن طرحها و نقوش بهصورت برجسته بر روی زمینه، بهویژه چوب، تراشیده میشوند. نام این هنر از واژه «نبت» به معنای روییدن گرفته شده است، چرا که در پایان کار، طرحها گویی از دل چوب روییدهاند و جلوهای زنده و سهبعدی به اثر میبخشند.
برای اجرای این هنر، هنرمند با استفاده از مغار و ابزارهای دستی، بخشهای اضافی چوب را برمیدارد تا نقوش گل و مرغ، اسلیمی یا خطوط نستعلیق از دل چوب بیرون بیایند. چوبهای سخت و باکیفیتی همچون گردو، شمشاد و گلابی به دلیل مقاومت بالا و بافت مناسب، بهترین گزینهها برای خلق این آثار ماندگار هستند.
این هنر تنها برای تزئین وسایل کاربردی مانند مبلمان، درهای اماکن متبرکه و جعبههای جواهرات به کار نمیرود، بلکه در معماری ایرانی نیز جایگاه ویژهای دارد. منبتکاری علاوه بر صبر و حوصله فراوان، نیازمند ذوق هنری بالایی است تا هنرمند بتواند با حذف هنرمندانه چوب، روحی تازه در کالبد بیجان آن بدمد.