ننال
نالیدن در ادبیات و فرهنگ فارسی، اغلب به معنای ابراز اندوه، شکایت از روزگار یا گلهمندی از سختیهاست. فعل امر منفی ننال، به معنای پرهیز از شکوه و گلایه است و در متون اخلاقی و عرفانی، نشاندهنده دعوت به صبر، استقامت و پذیرش تقدیر در برابر ناملایمات زندگی محسوب میشود.
در آثار شاعران بزرگ، این مفهوم با مفاهیمی چون قناعت و امید پیوند خورده است. بزرگان ادب فارسی همواره توصیه کردهاند که به جای زاری در برابر مشکلات، باید با دیدهای باز به دنبال راه چاره بود و از شکایتهای بیحاصل پرهیز کرد؛ چرا که استقامت، کلید عبور از دشواریهاست و آرامش درونی را به انسان باز میگرداند.