نیکدل
واژه نیکدل در زبان فارسی به انسانی گفته میشود که دارای سرشتی پاک، مهربان و دور از کینه است. این صفت در ادبیات و فرهنگ عامه ایرانی جایگاه ویژهای دارد و معمولاً برای توصیف کسانی به کار میرود که به طور طبیعی به دیگران یاری میرسانند و قلبی روشن و بیآلایش دارند.
در متون کهن و اشعار شاعران بزرگ پارسیگو، نیکدلی همردیف با نیکروزی و جوانمردی دانسته شده است. این ویژگی اخلاقی نشاندهنده تعادل روحی و بزرگی طبع انسان است که در برخورد با ملایمات و ناملایمات روزگار، همواره راه انصاف و محبت را برمیگزیند و از بدخواهی پرهیز میکند.
این ترکیب زیبا و معنادار به دلیل ریشهدار بودن در فرهنگ ایرانی، گاه در معماها، بازیهای فکری و جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخی برای توصیفهای اخلاقی و صفات پسندیده انسانی به کار میرود و یادآور ارزشهای والای انسانی در ادبیات است.