وجیه
واژه وجیه در زبان فارسی به معنای کسی است که دارای چهرهای دلپذیر، آراسته و مورد توجه است. این کلمه از ریشه عربی «وجه» به معنای صورت گرفته شده و در ادبیات کلاسیک و متون کهن فارسی، معمولاً برای توصیف افرادی به کار میرفت که علاوه بر زیبایی ظاهری، از ابهت، احترام و جایگاه اجتماعی بالایی نیز برخوردار بودند.
در کاربردهای امروزی، این صفت بیشتر به معنای خوشسیما و مقبول به کار میرود. فرد وجیه کسی است که دیدن چهرهاش برای دیگران خوشایند است و به دلیل داشتن ظاهری آراسته و متناسب، به راحتی در نظر دیگران محبوب و محترم جلوه میکند. در واقع این واژه، ترکیبی از زیبایی ظاهری و نوعی وقار شخصیتی را در خود دارد.