چراغ سحر
چراغ سحر یکی از تعابیر شاعرانه و استعارههای درخشان در ادبیات فارسی برای توصیف خورشید است. همانطور که با دمیدن سپیدهدم، تاریکی شب رخت برمیبندد و روشنایی بر جهان چیره میشود، این تعبیر نیز به نوری اشاره دارد که پایانبخش ظلمت شبانه است و نویدبخش آغاز روزی تازه با گرما و تابش خود بر زمین است.
در فرهنگ و ادب کهن ایران، خورشید همواره نمادی از شکوه، حیات و روشنگری بوده است. شاعران با بهرهگیری از تشبیهات لطیف، خورشید را به چراغی تشبیه کردهاند که توسط آسمان در لحظات آغازین صبح برافروخته میشود تا مسیر زندگی و فعالیت موجودات را روشن سازد. این ترکیب زیبا، پیوند میان طبیعت و واژگان هنری را به بهترین شکل به تصویر میکشد.