کون
واژه کون در زبان فارسی باستان و گویشهای کهن ایرانی، ریشهای به معنای اصل، بنیاد و جایگاه استقرار دارد. این کلمه در متون ادبی قدیم برای اشاره به بخش انتهایی یا پایه هر چیزی به کار میرفته و در گذر زمان، کاربردهای معنایی آن در زبان روزمره تغییرات گستردهای پیدا کرده است.
در برخی متون فلسفی و عرفانی کهن نیز، این واژه با مفاهیمی نظیر وجود و هستی پیوند خورده است. با این حال، امروزه این کلمه در ادبیات رسمی و نوشتاری کمتر استفاده میشود و بیشتر در متون کهن یا گویشهای محلی، به عنوان اشاره به انتهای یک شیء یا بخش زیرین آن شناخته میشود.